– Blant innbyggjarane i forsøkskommunene støttar mange elektronisk val, og dei fleste meiner at det i framtida bør vere mogleg å røyste via internett. Det gjeld òg dei som røysta på tradisjonell måte, seier Jo Saglie ved Institutt for samfunnsforskning, til Framtida.
Ved lokalvalet i 2001 kunne innbyggjarane i 10 kommunar røyste på nettet. Sjølv om mange har reist spørsmål om dette vil gjere valet mindre hemmeleg er dei fleste positive til prøveordninga.
Saglie påpeikar til Framtida at støtta synk noko når prinsippet om hemmeleg val blir lagt inn som eit motargument, men òg då er dei fleste for internettval. Samstundes meiner mange at staten, og ikkje den einskilde veljaren, skal sikre at valet er hemmeleg.
– Dette er eit paradoks. Når stemmegjeving kan føregå heime i stova, blir noko av ansvaret for å oppretthalde hemmeleg val overført frå staten til den einskilde. Ei norm om at ein skal vere åleine i rommet når ein stemmer via internett ser likevel ikkje ut til å ha fått noko sterkt feste i folkesetnaden, korkje i haldningar eller handling, seier Saglie.
Ordninga med e-val gav ikkje den auka valdeltakinga ein hadde håpa på, spesielt var dette eit mål blant dei yngste veljarane.
– Forventingar om at mange unge skulle røyste via internett slo ikkje til. Unge veljarar har høg tillit til internettval, men er samstundes oppteke av tradisjonar rundt stemmegjeving. For mange unge er det å røyste på papir i vallokalet ein høgtideleg og viktig symbolsk handling. Dei framstår som tradisjonalistar med teknologitillit, seier Guro Ødegård.
