Kva målform innvandrarar skal lære har i fleire år vore eit omdiskutert tema. Også under LNK sitt landsting i Suldal blei dette nemnd. I Nordhordland opplever dei problematikken på nært hald.
I dag går rundt 200 vaksne innvandrarar i Nordhordland på norskopplæring på bokmål, skriv Strilen. Dette skjer midt i hjarta av nynorskland.
Årsaka til at innvandrar som bur i eit område der dialekta ligg nært opp til nynorsk ikkje får norskundervisning på denne målforma, er at det ikkje finst læremiddel på nynorsk.
Det er kommunane som er plikta til å tilby opplæring, men utan læremiddel på nynorsk vel dei fleste nynorskkommunane å undervisa på bokmål, ikkje berre skriftleg, men munnleg. Hovudsakleg for ikkje å forvirra innvandrarane med to målføre, vert det hevda.
Men kva når borna treng hjelp til dei skriftlege leksene på nynorsk? Og kva når naboen, dei på butikken, i posten, i banken og på foreldremøte på skulen bablar i veg på strilemål eller andre dialektar dei vaksne ikkje har lært, spør Strilen.
Lindås Lærings- og utgreiingssenter i Knarvik har 178 elevar frå 33 nasjonar.
– Born lærer eit nytt språk hurtigare enn ein vaksen, og me opplever ofte at det er borna som hjelper den vaksne med språket og ikkje omvendt, seier Sally K. Solberg, inspektør ved læringssenteret.
Ifølgje tal ho har funne på internett, er det i Noreg i dag 87 – 89 prosent som brukar bokmål som skriftspråk. Resten brukar nynorsk. Dialektar har me veldig mange av.
– Hovudfokuset for ein vaksen førstegenerasjonsinnvandrar må vera kommunikasjon – at dei forstår og kan bruka språket norsk i kvardagen. Så kjem resten etter kvart. Dei færraste klarer å læra seg eit perfekt skriftspråk anten det er bokmål eller nynorsk, seier ho.
