Ordførar i Stryn, Nils P. Støyva, stiller friskt i rosa skjorte og dressjakke frå Moods of Norway. Det er tydeleg at bygda er stolt av kva som vert skapt i kommunen.

– I Stryn er me gode på design og produksjon, seier Henny Staalnacke. Variasjonen og mangfaldet er stort.

Henny Staalnacke er vaksen opp i møbelproduksjonsmiljø i Stryn, og ho har drive med design og produksjon av Henny dåpskjolar sidan midten av nittitalet. Det vert travle dagar når ein innimellom skal promotera og tilretteleggja motevisningar av dei største innan design og produksjon i Stryn.

– Det er ein ganske stor variasjon og eit stort mangfald i design, understrekar Staalnacke. Ho er mor til ein av klesdesignarane, Simen Staalnacke i Moods of Norway, som nyleg har opna utsal i Hollywood i Los Angeles og Trondheim. I tillegg har dei eigne butikkar i Oslo, Bergen, Island, Tokyo og i Flø i Ulsteinvik.

Formidlar kulturhistorie

Moods of Norway designar og produserer klede for folk flest. Dei same kleda ein ser på catwalken kan ein få kjøpt i butikken i Stryn eller i Los Angeles. Dette er klede som passar både unge og eldre, alt etter smak.

– Formidling av historie og kulturhistorie gjennom design ligg i botn i designet av dåpskjolar, fortel Henny Staalnacke. Det er og eit viktig grep for uttrykket til Moods.

På Moods of Norway sine heimesider står det at ”hovudmålet for designgjengen er å laga glade klede for glade folk i heile verda, i tillegg til å gjera bestemor glad”.
I kleskolleksjonane til Moods får ein innblikk i både Stabbur og Ole Bull. I tillegg vert besteforeldre, mødre og tanter nytta som objekt på prislappar og merkelappar.

– Visste du til dømes at sprayboksen er norsk, spør Henny, og legg til at dei fyrste plagga til designteamet vart laga på hennar symaskin.

Stolt og imponert

Med sitt gjenkjennelege og leikande originale uttrykk set klesdesignarane med røter i Stryn, sitt preg på bygda. Ungdommen er særs stolte over kva gutane i klesbedrifta Moods har fått til. Hilde Drageset (20), Hilde Nordnes (20) og Kenneth Håvik (20) er samde. Dei har alle jobba i Moods-butikken i Stryn.

– Sjølv om ein kjem frå ein liten plass kan ein gjera det stort, seier Drageset.

– Eg er stolt og imponert over at designgutane, som har base i Stryn, får det så bra til både nasjonalt og internasjonalt, seier Kenneth Håvik.

Kreativt miljø

– I Stryn er det få statlege bedrifter, fortel Henny Staalnacke. Skal ein bu på små stadar må ein skapa noko sjølv. Når fleire kreative sjeler søkjer saman, utfyller dei kvarande og spelar på kompetansen til kvarandre meir enn å konkurrera, understrekar ho.

Henny meiner ungdommen i Stryn vert inspirerte av gutane i Moods.

Moods of Norway er ikkje aleine om å produsera klede som er kjende utover kommune- og landegrensene. Medan Moods lanserte merket for fire år sidan har Riccovero, med base i Olden, røter langt tilbake i tid. Skogstad held til i same kommune.

Direktoratet for forvaltning og IKT og Språkrådet lanserer no ein ny nettstad for å stimulere til eit betre og enklare språk i det offentlege.

Statsråd Heidi Grande Røys i Fornyings- og administrasjonsdepartementet (FAD) har sendt eit brev til kollegaene sine i regjeringa og oppfordra dei til å syte for eit  klart og forståeleg språk i eige departement og i eigen sektor.

Ho peiker på at departementa, som er øvst i byråkratiet, skal vere eit føredøme når det gjeld språk. Klart språk i det offentlege tryggjer demokratiet og styrkjer tilliten til staten, skriv statsråden i brevet.

Ho viser til nettstaden http://www.klarspråk.no/. Her kan statstilsette finne gode hjelpemiddel i språkarbeidet. Nettstaden er laga av Difi og Språkrådet, som samarbeider om prosjektet «Klart språk i staten», skriv Språkrådet på sine nettsider.

Les meir om den nye nettstaden hjå Språkrådet.

Ordførar i Stryn, Nils P. Støyva, stiller friskt i rosa skjorte og dressjakke frå Moods of Norway. Det er tydeleg at bygda er stolt av kva som vert skapt i kommunen.

– I Stryn er me gode på design og produksjon, seier Henny Staalnacke. Variasjonen og mangfaldet er stort.

Henny Staalnacke er vaksen opp i møbelproduksjonsmiljø i Stryn, og ho har drive med design og produksjon av Henny dåpskjolar sidan midten av nittitalet. Det vert travle dagar når ein innimellom skal promotera og tilretteleggja motevisningar av dei største innan design og produksjon i Stryn.

– Det er ein ganske stor variasjon og eit stort mangfald i design, understrekar Staalnacke. Ho er mor til ein av klesdesignarane, Simen Staalnacke i Moods of Norway, som nyleg har opna utsal i Hollywood i Los Angeles og Trondheim. I tillegg har dei eigne butikkar i Oslo, Bergen, Island, Tokyo og i Flø i Ulsteinvik.

Formidlar kulturhistorie
Moods of Norway designar og produserer klede for folk flest. Dei same kleda ein ser på catwalken kan ein få kjøpt i butikken i Stryn eller i Los Angeles. Dette er klede som passar både unge og eldre, alt etter smak.

– Formidling av historie og kulturhistorie gjennom design ligg i botn i designet av dåpskjolar, fortel Henny Staalnacke. Det er og eit viktig grep for uttrykket til Moods.

På Moods of Norway sine heimesider står det at ”hovudmålet for designgjengen er å laga glade klede for glade folk i heile verda, i tillegg til å gjera bestemor glad”.
I kleskolleksjonane til Moods får ein innblikk i både Stabbur og Ole Bull. I tillegg vert besteforeldre, mødre og tanter nytta som objekt på prislappar og merkelappar.

– Visste du til dømes at sprayboksen er norsk, spør Henny, og legg til at dei fyrste plagga til designteamet vart laga på hennar symaskin.

Stolt og imponert
Med sitt gjenkjennelege og leikande originale uttrykk set klesdesignarane med røter i Stryn, sitt preg på bygda. Ungdommen er særs stolte over kva gutane i klesbedrifta Moods har fått til. Hilde Drageset (20), Hilde Nordnes (20) og Kenneth Håvik (20) er samde. Dei har alle jobba i Moods-butikken i Stryn.

– Sjølv om ein kjem frå ein liten plass kan ein gjera det stort, seier Drageset.

– Eg er stolt og imponert over at designgutane, som har base i Stryn, får det så bra til både nasjonalt og internasjonalt, seier Kenneth Håvik. 

Kreativt miljø
– I Stryn er det få statlege bedrifter, fortel Henny Staalnacke. Skal ein bu på små stadar må ein skapa noko sjølv. Når fleire kreative sjeler søkjer saman, utfyller dei kvarande og spelar på kompetansen til kvarandre meir enn å konkurrera, understrekar ho.

Henny meiner ungdommen i Stryn vert inspirerte av gutane i Moods.

Moods of Norway er ikkje aleine om å produsera klede som er kjende utover kommune- og landegrensene. Medan Moods lanserte merket for fire år sidan har Riccovero, med base i Olden, røter langt tilbake i tid. Skogstad held til i same kommune.

Frå april i år har Tonning barnehage i Stryn hatt eiga avdeling på buss.

Då behovet for fleire barnehageplassar ved barnehagen melde seg, investerte Stryn kommune i eigen barnehagebuss for å koma auken i møte.

– Det er billegare for kommunen å kjøpa ein barnehagebuss enn å byggja ein ny avdeling, seier styrar i Tonningen barnehage, Eva Sefland. Ein slepp å kjøpa tomt og venta på sakshandsaming. Bussen som Tonningen barnehage tok i bruk i april i år, kosta kommunen 2.5 millionar kroner. I bussen har borna eige kjøken, tørkeskap, garderobe og gode sikra seter å sitja i. I tillegg har dei med seg alt dei treng anten det er redningsvestar eller regnklede. Mobilavdelinga har brakker, innreia til base der dei kan opphalda seg før dei reiser med bussen og til dei vert henta etter endt buss- og barnehagedag.

Ordførar i Stryn, Nils P. Støyva, understrekar at barnehagebussen ikkje skal erstatta vanlege barnehageavdelingar, men vera eit godt alternativ.

– Den nye bussen gjev oss nye høve til å koma oss ut av sentrumskjernen og til skogsområda, fortel barnehagestyrar Sefland.

I dag er det fire- og femåringar som vert prioriterte på den mobile avdelinga.

– Det kan fort bli ei utfordring å finna på nye spennande ting for born som har gått i barnehagen sidan dei var eitt år, seier Sefland. Nå har me høve til å koma oss der me vil når me vil.

I tillegg til fire- og femåringane får borna på dei andre avdelingane nytta bussen når den er ledig.

Svensk idé

Ideen til barnehagebussen kjem frå svenske Solveig Sunnebo.

– Som eigar av fleire svenske private barnehagar ynskte ho å finne noko som kunne tenna gløden i augene til pedagogane, fortel Sefland. Sunnebo vart inspirert av bussbruk i Danmark, men ville få laga ein buss som oppfølgde skandinaviske krav, og som var meir komfortabel for barnehageborn.

I Noreg samarbeida Sunnebo med Vest Buss Industri i Stryn om å få utvikla ein buss med alle fasilitetar for ei barnehageavdeling.

Tonning barnehage i Stryn fekk tilbod om å vera med i denne prosessen, og barnehagen stilte med forsøksborn til bussen, fortel styrar Eva Sefland. Her fekk borna ta del i heile prosessen frå skisser til ferdig produkt.

Stimulerer språket

Barnehagebussen gjer at borna når lett ut til nye miljø. Ved hjelp av bussen får borna nytta seg av mange natur- og friluftsområde i kommunen og borna kan reisa på besøk til andre barnehagar, bedrifter, og få ta del i gardsbesøk og kulturaktivitetar.

Sefland meiner den mobile barnehagen også er god for språkopplæringa til borna.

– Får borna sjå og ta på ein frosk når dei er ute i naturen er det mykje større sjans for at dei hugsar ordet, enn om dei berre høyrer det, seier ho. Ikkje minst er språktreninga veldig bra for dei  minoritetsspråklege borna i Tonning barnehage, som tel rundt 20 prosent av barnehageborna.

– Her vert ein ”tvinga” til å prata, og det er ikkje så lett å skli gjennom dagen usett. Målet er at minoritetsspråklege barn i barnehagen skal ha 5 av dei 22 plassene i bussen, avsluttar Sefland.

Frå april i år har Tonning barnehage i Stryn hatt eiga avdeling på buss.

Då behovet for fleire barnehageplassar ved barnehagen melde seg, investerte Stryn kommune i eigen barnehagebuss for å koma auken i møte.

– Det er billegare for kommunen å kjøpa ein barnehagebuss enn å byggja ein ny avdeling, seier styrar i Tonningen barnehage, Eva Sefland. Ein slepp å kjøpa tomt og venta på sakshandsaming. Bussen som Tonningen barnehage tok i bruk i april i år, kosta kommunen 2.5 millionar kroner. I bussen har borna eige kjøken, tørkeskap, garderobe og gode sikra seter å sitja i. I tillegg har dei med seg alt dei treng anten det er redningsvestar eller regnklede. Mobilavdelinga har brakker, innreia til base der dei kan opphalda seg før dei reiser med bussen og til dei vert henta etter endt buss- og barnehagedag.

Ordførar i Stryn, Nils P. Støyva, understrekar at barnehagebussen ikkje skal erstatta vanlege barnehageavdelingar, men vera eit godt alternativ.

– Den nye bussen gjev oss nye høve til å koma oss ut av sentrumskjernen og til skogsområda, fortel barnehagestyrar Sefland.

I dag er det fire- og femåringar som vert prioriterte på den mobile avdelinga.

– Det kan fort bli ei utfordring å finna på nye spennande ting for born som har gått i barnehagen sidan dei var eitt år, seier Sefland. Nå har me høve til å koma oss der me vil når me vil.

I tillegg til fire- og femåringane får borna på dei andre avdelingane nytta bussen når den er ledig.

Svensk idé
Ideen til barnehagebussen kjem frå svenske Solveig Sunnebo.

– Som eigar av fleire svenske private barnehagar ynskte ho å finne noko som kunne tenna gløden i augene til pedagogane, fortel Sefland. Sunnebo vart inspirert av bussbruk i Danmark, men ville få laga ein buss som oppfølgde skandinaviske krav, og som var meir komfortabel for barnehageborn.

I Noreg samarbeida Sunnebo med Vest Buss Industri i Stryn om å få utvikla ein buss med alle fasilitetar for ei barnehageavdeling.

Tonning barnehage i Stryn fekk tilbod om å vera med i denne prosessen, og barnehagen stilte med forsøksborn til bussen, fortel styrar Eva Sefland. Her fekk borna ta del i heile prosessen frå skisser til ferdig produkt.

Stimulerer språket
Barnehagebussen gjer at borna når lett ut til nye miljø. Ved hjelp av bussen får borna nytta seg av mange natur- og friluftsområde i kommunen og borna kan reisa på besøk til andre barnehagar, bedrifter, og få ta del i gardsbesøk og kulturaktivitetar.

Sefland meiner den mobile barnehagen også er god for språkopplæringa til borna.

– Får borna sjå og ta på ein frosk når dei er ute i naturen er det mykje større sjans for at dei hugsar ordet, enn om dei berre høyrer det, seier ho. Ikkje minst er språktreninga veldig bra for dei  minoritetsspråklege borna i Tonning barnehage, som tel rundt 20 prosent av barnehageborna.

– Her vert ein ”tvinga” til å prata, og det er ikkje så lett å skli gjennom dagen usett. Målet er at minoritetsspråklege barn i barnehagen skal ha 5 av dei 22 plassene i bussen, avsluttar Sefland.

Dirketør Sylfest Lomheim i Språkrådet har fått målprisen av Luster Mållag.

I grunngjevinga som leiaren i Luster Mållag, Oddmund L. Hoel las opp, heiter det:

– Sylfest Lomheim er ei markert og velkjend røyst i kultur-Noreg. Sidan 2003 har han hatt den viktigaste språkstillinga i landet, som direktør for det opprusta Språkrådet. Frå denne posisjonen har han vore med og lagt grunnen for ein offentleg språkpolitikk som i sterkare grad tek situasjonen til nynorsk på alvor.

Luster Mållag legg også vekt på at Lomheim alltid har vore ein god ambassadør for sognamålet, heimbygda Hafslo og Luster.

Kultur- og kyrkjedepartementet har sendt Helse- og omsorgsdepartementet ei purring i saka om talegjenkjenningsprogrammet som berre taklar bokmål.

Bakgrunnen for saka er lege Ottar Rekkedals frustrasjon over talegjenkjenningsprogrammet han brukar for å diktere brev og rapportar. Programmet taklar i dag berre bokmål, og det medfører at diktat gjort på nynorsk kjem ut som rapportar og brev på bokmål. Det meiner den nynorskbrukande legen ved Sjukehuset Innlandet er på grensa til språkleg rasisme.

Kultur- og kyrkjedepartementet tok tak i saka i vinter, då dei ba Helse- og omsorgsdepartementet klargjere spørsmålet om målbruk i talegjenkjenningsprogrammet. Sidan då har lite skjedd, og Helse- og omsorgsdepartementet har altså no fått ei påminning om saka.

Kjelde: Noregs Mållag

– For oss er det heilt naturleg å profilere oss på nynorsk, seier direktør Richard Grov (44) ved Hotel Alexandra i Loen. For det fekk dei Nynorsk Næringslivspris i 2007.

Det historiske hotellet vart grunnlagt i 1884 og er framleis ei familiebedrift.

– Tippoldefar min bygde hotellet og dreiv det fram til 1890. Då kom sonen hans heim frå Amerika og tok over drifta. Medan han var i utlandet sende han pengar heim, så hotellet er langt på veg bygd av amerikanske dollar, seier Grov som er femte generasjon som driv hotellet.

Med den heimkomne sonen frå Amerika, kom også det internasjonale preget til hotellet.

Opphavleg hadde hotellet namnet Loen’s Hotell, men dei mange utanlandske turistane meinte namnet var for vanskeleg å uttale. Difor fekk dei æra av å gi hotellet nytt namn i 1892. Hotel Alexandra er oppkalt etter prinsesse Alexandra av Danmark, gift med prins Edward, som seinare vart kong Edward VII av England. I dag eig Hotel Alexandra også Hotel Loenfjord i Loen og Wadahl Høyfjellshotell i Gålå.

– Skap ein plattform
Tidleg på 80–talet gjekk hotellet over til å bruke nynorsk som forretningsspråk. I grunngjevinga til Nynorsk Næringslivspris i 2007, som Noregs Mållag står bak, heiter det at hotellet har vore ein språkleg vegvisar for næringslivet.

– Det er dette som er identiteten vår. Me ligg i eit nynorsk område og det var aldri noko spørsmål om me skulle reindyrke nynorskprofilen, seier Grov.

– Og det har me berre fått positive attendemeldingar på, slår han fast.

Hotel Alexandra har bygd opp eit verdskjend omdøme som eit hotell med lokal identitet og god kvalitet. Richard Grov meiner mykje handlar om å skape ein stabil plattform i bedrifta.

– Og så må du vere dønn ærleg i alt du utfører, du må legge sjela di i det, er rådet frå direktøren.

Stor arbeidsplass
Hotel Alexandra har i dag ein kapasitet på 189 rom, men er i ferd med å planlegge ei utviding på 36 rom.

– Det er litt avhenging av denne finanskrisa, eller realøkonomiske krisa som eg kallar det, når dette blir. Me merka også ein tydeleg nedgang frå andre kvartal i fjor, og den held fram i år. Men det er klart dette vil snu, meiner Richard Grov.

Hotellet har om lag 140 årsverk oger dermed ein av Loen sine største arbeidsplassar.

– Det er viktig å kunne skape trygge arbeidsplassar. Me ynskjer også å vere eit synleg vertskap, ikkje berre me i leiinga, men at heile huset skal representerast som eit vertskap. Har me trygge arbeidsplassar får me også trygge tilsette. Og dei utfører ein god jobb, slår han fast.

– Har du nokre tankar om kvifor det vert skapt så mykje i Stryn?

– Me har alltid hatt få offentlege arbeidsplassar, me må klare oss sjølve. Og når ein driv for seg sjølv er det mange nålauga ein skal gjennom, då vert ein ofte sta, seier Grov. Han meiner det kan vere ein av fleire grunnar til at skaparglede og kreative verksemder blømer opp i kommunen.

Garborgsenteret utfordrar no ungdommen på kva som må til for å få fleire unge politisk engasjerte.

Via det toårige pilotprosjektet Mot til å meina skal ein prøve å auke den politiske interessa og deltakinga i tre utvalde kommunar i Rogaland, Sauda, Hjelmeland og Time. Sentralt i arbeidet står dei tre vidaregåande skulane som kommunane soknar til; Sauda, Strand og Bryne vgs. Det er sett ned ei gruppe med elevar frå dei tre vidaregåande skulane. Denne gruppa skal gi råd om korleis ein kan motivere ungdom til politisk engasjement og meine noko om kva som må til for få fleire ungdommar med i politisk arbeid.

Fleire unge på listene
Bakgrunnen for prosjektet er samfunnsengasjementet til Arne og Hulda Garborg. Hulda var til og med den første kvinna i kommunestyret i Asker. Difor ynskjer Garborgsenteret å bruke livshistoriene deira for å få fleire til å engasjere seg.  Den tydelege tendensen i samfunnet er no at veldig mange, spesielt blant dei unge, vel bort det å vere politisk aktiv, og bruke stemmeretten sin.

Mot til å meina ynskjer å endre dette. Målet er å få fleire ungdommar på listene til lokalvalet i 2011, samstundes som ein aukar prosenten av dei som bruker stemmeretten sin.  Prosjektet er finansiert av kommunane, Kommunal – og regionaldepartementet og næringslivet.

Nyleg var gruppa med ungdommar samla i Stavanger der dei blant anna fekk prøve seg på rollespelet Deadline. Her blei ungdommane kasta ut i livet som journalist i ein hektisk redaksjon. Dei fekk også møte unge folkevalde, sjefsredaktør i Stavanger Aftenblad Tom Hetland og direktør i Startsiden Espen Udland.

Ei viktig stemme
– Det ser veldig interessant ut. Eg trur det er viktig at me også kan vere med å påverke politikken, seier Maria Ljung (17) frå Sauda. Ho er sjølv ikkje politisk engasjert i dag, men meiner det blir viktig å setje seg inn i kva partia står for når ho blir gamal nok til å stemme.

Også Anja Røyrøy Pettersen (17) frå Sauda meiner dette er eit positivt prosjekt.

– Det er kjekt at me og kan få bidra sjølv om me er unge, meiner ho og legg til: 
– Me må i alle fall få vite meir om det. Viss det er ungdomsråd eller ungdomsparti i kommunen vår må me få vite om det.

Politikk er fjernt for mange ungdommar, meiner gruppa. Men dei er ikkje i tvil om kva arena politikarane bør møte på.

–  Politikarane burde bli flinkare til å bruke nettet, det er der me er, meinte fleire.

Andre meinte politikk var kjedeleg, og meinte politikarane burde høyre meir på ungdommen og kva saker dei er interesserte i. Fleire la vekt på at ungdommen også har viktige stemmer i samfunnsdebatten.

– Det er ingen tvil om at dette prosjektet er naudsynt, meinte Maria Ljung.

Ungdommane valde også ein eigen annonsekampanje som skal fylgje prosjektet. ”Synes du er greitt å få 5000 kroner i bot for å pissa der duene skit?” er bodskapen på den eine annonsen.

På Høgetua rett over Aasen-tunet i Ørsta står to fargerike postkasser med bøker i. Det er det nye sommarope biblioteket for barn.

Barnebilioteket har fått namnet Barneboktua, og det skal ha ope dag og kveld heile sommaren igjennom. Biblioteket har sjølvbetening, og det finst nokre benkar ein kan sitje på og ha seg ei god lesestund, melder kulturavisa Pirion.

– Vi håpar mange nyttar seg av dette nye, familievenlege tilbodet frå Ivar Aasen-tunet, seier formidlingsleiar Kjersti Markegård Bae.

Les heile saka på www.pirion.no.

Vil ha register

Av Judith Sørhus Litlehamar 15.jun.2009

– Me burde hatt eit offentleg register over profesjonelle lobbyistar. Over kven som kjøper desse tenestene, sakene det gjeld og til kva pris, seier Anne Therese Gullberg. Men stortingsfleirtalet vil det annleis.

Rapporten frå Makt – og demokratiutredninga som vart lagt fram i 2003 viste at omlag 90 prosent av stortingsrepresentantane og like mange toppleiarar meiner profesjonell lobbyisme bør offentleggjerast. Likevel ynskjer ikkje Stortinget å regulere lobbyisme.

–  Det er framleis eit stortingsfleirtal som meiner at ein ikkje skal ha eit register over profesjonell lobbyisme. Eg meiner dette burde vore gjort offentleg og i opne former, seier Gullberg.

Målet med eit slikt register bør ifølgje Anne Therese Gullberg vere at ein kan finne ut kva for nokre interesser som har makt, og kva nettverk betyr.

– For å finne ut dette må me vite kven som driv lobbyverksemd og korleis det fungerer, slår ho fast.

Ho legg vidare vekt på at dette allereie eksisterer i USA, og at EU no innfører eit frivillig registreringssystem.

– Dette vert meir og meir aktuelt, og eg tur det vil kome til slutt uansett.

– Me burde hatt eit offentleg register over profesjonelle lobbyistar. Over kven som kjøper desse tenestene, sakene det gjeld og til kva pris, seier Anne Therese Gullberg. Men stortingsfleirtalet vil det annleis.

Rapporten frå Makt – og demokratiutredninga som vart lagt fram i 2003 viste at omlag 90 prosent av stortingsrepresentantane og like mange toppleiarar meiner profesjonell lobbyisme bør offentleggjerast. Likevel ynskjer ikkje Stortinget å regulere lobbyisme.

–  Det er framleis eit stortingsfleirtal som meiner at ein ikkje skal ha eit register over profesjonell lobbyisme. Eg meiner dette burde vore gjort offentleg og i opne former, seier Gullberg.

Målet med eit slikt register bør ifølgje Anne Therese Gullberg vere at ein kan finne ut kva for nokre interesser som har makt, og kva nettverk betyr.

– For å finne ut dette må me vite kven som driv lobbyverksemd og korleis det fungerer, slår ho fast.

Ho legg vidare vekt på at dette allereie eksisterer i USA, og at EU no innfører eit frivillig registreringssystem.

– Dette vert meir og meir aktuelt, og eg tur det vil kome til slutt uansett.