Noregs mållag arrangerte vårseminar i Fredrikstad 14.-15. mars, og der kunne ein blant anna høyre Synnøve Midtbø Myking snakke om engelsk, fransk og nynorsk.
Kva for ein samanheng er det mellom engelsk, fransk og nynorsk, lurer du kanskje på. Det skjønner ein eventuelt når ein nemner Noreg og Canada.
Når ein nemner Amerika, vil mange truleg automatisk tenkje på USA og engelsk. Nokon vil kanskje komme på at ein skil mellom Nord-Amerika og Sør-Amerika, og at ein i Sør-Amerika blant anna har språk som spansk og portugisisk. Nemner ein fransk som språk, vil truleg færre tenkje på Amerika. Ein vil først og fremst tenkje på Frankrike, og nokon vil kanskje tenkje på nokon afrikanske land som bruker fransk som eitt av språka.
Men sjølvsagt vil det også vere nokon som tenkjer på Canada når det er snakk om fransk. Ein har jo t.d. Quebec, der fransk er det offisielle skriftspråket. Quebec er ein provins i Canada. Dette kan til ein viss grad samanliknast med at t.d. Sogn og Fjordane er eit fylke i Noreg. Canada består av ti provinsar og tre territorium, og fordelinga av engelsk og fransk som offisielle språk er ifølgje Wikipedia 60 % versus 23 %.
Så kan ein spørje seg: Er dette unormalt? Er dette eit problem? Er dette dyrt? Er fransk bra å bruke i lyrikk, men ikkje til kvardags? Blir nokon skoletaparar av at det finst fleire språk i landet? Burde fleirtalet få mindretalet til å gå over til å bruke engelsk som einaste offisielle språk? Sjølvsagt ikkje! Men i Noreg er det mange som meiner at bokmål bør vere det einaste offisielle skriftspråket. Noko å tenkje over?
