Me er stolte av mangfaldet i laget, og ynskjer framheva at både i det noverande og førre styret har me medlem som studerer på BI og røystar Høgre, skriv leiar i SmiO, Tina N. Fauskanger, i eit lesarbrev til Universitas.
Bakgrunnen for lesarbrevet er kritikken som tidlegare kom frå Kristian Lødemel. Han meinte Studentmållaget i Oslo (SmiO) var med på å halde mytane om at ein nynorskbrukar var
«vegetarianar, homofil, medlem av SU, NU, feminist og EU-motstandar».
– Som leiar kan eg ikkje seia imot at SmiO har representantar frå alle desse «grupperingane», men eg tykkjer Lødemel viser eit for snevert bilete av SmiO slik det er i dag. I SmiO har me plass til alle, skriv Fauskanger i Universitas.
Ho legg også vekt på at ein ikkje treng forsvare andre mindretalsstandpunkt for å skrive eller arbeide for nynorsk. Fleire av medlemene våre skriv bokmål, men dei vert ikkje mindre medlem av den grunn.
– At det gjerne er dei på venstresida i politikken som støttar nynorsk, heng saman med dei historiskpolitiske linjene i Noreg. Målrørsla, fråhaldspolitikk og forsvar av religiøse verdiar var ein del av bygdesamfunna sin opposisjon mot dei sentrale byområda på slutten av 1800-talet. At me i SmiO framstår som forsvararar av fleire politiske standpunkt, om dei er mindretals- eller fleirtalsstandpunkt, heng òg saman med at dei som fyrst er engasjert i éin organisasjon, gjerne er engasjert i fleire. Men me skal vera forsiktige med å gå ut over mandatet vårt og (mis)bruka organisasjonen til andre kampsaker, skriv Tina N. Fauskanger.
