– Ein må tenkje kreativt når ein skal promotere nynorsken, seier Anne Viken. Sjølv gir ho ut det ho meiner er den einaste hesteboka på nynorsk.
Det er bloggen til assisterande fylkesmann i Sogn og Fjordane Gunnar O. Hæreid som no har fått Viken til å reagere. Her skriv Hæreid at ein trass tydeleg nynorsk identitet i Sogn og Fjordane også møter ein del utfordringar, blant anna manglande nynorsk opplæring for innvandrarar, at mange slit med å skrive korrekt nynorsk og at nynorske lærebøker ofte kjem seinare enn dei på bokmål. Likevel peikar Hæreid på at mange bokmålsbrukarar til og med har skifta til nynorsk då dei flytta til fylket.
– Sogn og Fjordane er truleg det fylket det er enklast å vera nynorskbrukar i. Eg trur mange av innbyggjarane kjenner seg att i ein påstand om at nynorsk er ein viktig del av identiteten til fylket vårt. Jamvel innflyttarar som har hatt bokmål som hovudmål, legg ofte om til nynorsk etter å ha budd her ei stund. Dei gjer det ikkje fordi nokon pressar dei eller dei kjenner dei må, men fordi inntrykka frå ei nynorsk omverd opnar augo for at nynorsk ikkje er noko tungt og vanskeleg, og dei får lyst til å prøva seg sjølve, skriv Hæreid.
– All merksemd rundt nynorsken er ikkje positiv når ein gjentek det same om igjen og om igjen. Det er svært sjeldan ein ser kreative tiltakt og utspel rundt nynorsk språk. Dette kan kanskje forklare ein del av språkets problemer: det har blitt ei problembasert merkevare, ikkje ei lystbetont. For språket har, som alt anna, ei merkevare. Og kva skal den eigentleg vere? Problematisk, basert på statestikk og at det er eit poetisk språk? Eller skal det vere ei merkevare folk i praksis kan forhalde seg til og identifisere seg med. Trur det er lurt å stille seg dette spørsmålet. Lystbetont og praktisk relatert, heller enn statestikktynga debatt, skriv Viken i eit svar på bloggen.
